โย่ว ว ว
วันนี้มาต่อครึ่งหลังให้..ดีใจมีคนอ่านแล้วก็มีคนชอบฟิคเราด้วย ^^
วันนี้วันเด็ก...อิจฉาเด็กๆที่ได้ไปนั่งเก้าอี้นายก T^T อยากไปบ้าง
เข้าเรื่อง...วันนี้มาต่อครึ่งหลัง...และเราก็ไม่รู้จะได้แต่ต่อเมื่อไหร่นะ..ช่วงนี้
คู่หกแปดไม่ค่อยออกงานคกันเลย
แต่จะพยายามแต่งมาให้อ่านกันนะจ๊ะ

(ก้มหัวติดเข่า)


เบื้องหลัง.....เมื่อพี่หกงอน (ครึ่งหลัง)



06.00 น เวลาประเทศไทย

อรุณสวัสดิ์ครับ^^ วันนี้ผมตื่นเป็นคนแรกของห้องเช่นเดิม...เริ่มแรกขอสวัสดีก่อนนะครับ..ผมเซนเดอะสตาร์รายงานตัวครับ...หลังจากที่อาบน้ำเสร็จแล้วเตรียมอาหารเช้าให้คุณชายทั้งสองเรียบร้อย...ผมก็ลากเอากระเป๋าใส่เสื้อผ้าทั้งของผมและของเด็กเรืองแสงออกมาจัดวางเป็นระเบียบ
ตรงโซฟา...ตอนหกโมงเช้าพี่แนนโทรมาบอกว่าเดี๋ยวเจ็ดโมงจะมารับพวกเราที่คอนโด....อ่า
เลยเวลามามากแล้วขอตัวไปปลุกเด็กเรืองแสงกับพี่โตโน่ก่อนนะครับ

ผมดันประตูห้องที่ผมได้เข้าไปเห็นภาพบางอย่างเมื่อคืน..ในห้องยังเงียบเหมือนเดิมครั
บมีก็แค่เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานของมันได้อย่างมีประสิทธิภาพ...ผมเพ้งสายตาไปท
ี่เตียงก็สังเกตเห็นต้นแขนขาวๆโผล่ออกมานอกผ้าห่ม....แขนพี่โตโน่นั่นเอง...แขนพี่เขา
พาดอยู่บนก้อนกลมๆภายใต้กองผ้าห่มผื่นหนา...นอนกันขนาดนี้..คิดภาพไม่ออกเลยว่าไอ้เด็
กเรืองแสงมันนอนท่าไหนกันในกองผ้าห่มผืนนั้น..อยากจะใจดีไม่ปลุกนะครับ..เพราะเห็นพวก
เขากำลังนอนหลับอย่างมีความสุข..แต่งานต้องเป็นงานผมเดินตรงไปที่เตียงขนาดใหญ่ก่อนจะ
คว้าเอาผ้าห่มผืนนั้นขึ้นแล้วสะบัดแรงๆ แขนพี่โตโน่ตกลงมาอยู่บนร่างของไอ้ริทครับ...โอ้คุณพระ...หนาวจะตายชักพี่โตโน่เค้าถ
อดเสื้อนอนได้ยังไงครับคุณๆ...ภาพถอดเสื้อนอนยังไม่ติดตาเท่าท่านอนไอ้ริทหรอกครับ...
นึกภาพตามด้วยนะคุณๆ...คนแก่ที่อ่านหยิบยาดมยาลมยาหม่องมาด้วยล่ะครับ...หน้าไอ้ริทซุ
กเน้นด้วยนะครับว่าซุกอยู่ตรงอกพีโตโน่...ใช่แล้วตรงอกเปลือยๆขาวๆที่พวกคุณอยากเห็นน
ั่นแหละ...ส่วนมือของไอ้เด็กเรืองแสงก็เกาะอยู่ตรงสะโพก..หรือตรงก้นพี่โตโน่อันนี้ก็
บอกไม่ได้เพราะมันอยู่แถวๆนั้นแหละ....แขนพี่โตโน่วางแหม่ะลงบนช่วงเอวเล็กๆของไอ้เด็
กเรืองแสงเพราะความบังเอิญที่ผมสะบัดผ้าห่มขึ้น....เอิ่ม...ครับ....คุณผู้อ่านทั้งหล
าย....นี่คือท่านอนของพี่น้องครับ..ท่านอนของพี่น้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!...อยากรู้เหมือนกันนะว่าพวกเค้านอนท่านี้ตั้งแต่เมื่อคืนเลยหรือเปล่า>//<

“อืม...”พี่โตโน่ขยับครับเมื่อเค้าเริ่มรู้สึกถึงความเย็นของเครื่องปรับอากาศมือคร้
ามควานหาผ้าห่มซะผมนึกขำ...หาไปเถอะหาให้ตายก็ไม่เจอ..ก็ผมนี่แหละยืนกอดผ้าห่มอยู่^^

“ฮื้อ.พี่โตโน่ริทหนาว”อึ้งสิครับ...เสียงไอ้เด็กเรืองแสงนี่โคตรอ้อนเลยคุณ...คือปร
กติยามมันตื่นเสียงมันก็อ้อนแล้วนะ..แต่นี่มันยังไม่ตื่นดีอ่ะแล้วเสียมันอู้อี้ในอกพ
ี่โตโน่อ่ะคุณ...คุณพี่หกก็ช่างแสนดีครับ..ขยับตัวเข้าหาส่งมอบไออุ่นโดยที่ไม่รู้ตัว
เลยว่า...ผมเซนเดอะสตาร์กำลังยืนมองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาอย่างไร...

“มา..กอด.กอด.กอด”พี่โตโน่ครางงึมงำก่อนจะส่งตัวเข้าไปโอบกอดไอ้เด็กเรืองแสงซะมองไม
่เห็นหัวไอ้ริทเลยครับ..กอดแน่นมากรัดมาก..จมอกมาก...พอเถอะครับ..ก่อนที่อะไรอะไรมัน
จะเลยเถิด...ผมเดินเอาผ้าห่มออกไปพับข้างนอกด้วยหัวใจที่เต้นถี่ยิบๆ..นี่ไม่รู้เหมือ
นกันว่าถ้าพี่แก้มกับแกรนด์มาเห็นภาพนี้จะเป็นยังไง...ที่แน่สองคนนี้คงโดนล้อข้ามไปจ
นถึงปีหน้าแน่ๆครับ...พับผ้าห่มเรียบร้อยก็เดินกลับเข้าไปใหม่ด้วยใจที่เต็มร้อยกว่าเ
ดิม...ผมวางผ้าห่มผืนหน้าไว้ที่ปลายเท้าพี่โตโน่...แล้วก็กดปิดแอร์ให้...พี่น้องคู่น
ี้รักกันมากครับ..กอดกันกลมเชียว^^

“พี่โตโน่ๆ”ผมเดินไปเขย่าต้นแขนพี่เค้าสองสามทีครับ..ตาตี่ๆลืมขึ้นมามองผมแบบเลิกลั
่กก่อนจะปิดลงอีกครั้งแล้วเปิดขึ้นใหม่

“ตื่นได้แล้วครับ..เดี๋ยวพี่แนนจะมารับพวกผมตอนเจ็ดโมง...พี่มีงานกี่โมงจะไปพร้อมกั
นไหม”พี่โตโน่ถอนใจยาวๆก่อนจะหันไปมองคนที่ซุกอกเขาอยู่..ทำใจอยู่มั้งครับเพราะกว่าพ
ี่เขาจะปล่อยมือจากไอ้เด็กเรืองแสงก็นานเอาเรื่องเหมือนกัน

“อืมม...เดี๋ยวไปด้วย....ริทๆ”เรียกธรรมดาก็ได้ครับพี่ไม่ต้องกระซิบข้างหูขนาดนั้นห
รอก..ผมยืนหล่ออยู่ในห้องนี่ไม่มีความเกรงใจกันเลยโนะ...เอาเข้าไปครับ!!

ผมเดินเลี่ยงออกมาด้านนอกครับ..ครั้นจะไปยืนมองคนเค้าปลุกกันมันก็ไม่ใช่เรื่อง...ออ
กมาจัดนั่นจัดนี่ดีกว่า....ไม่นานพี่โตโน่ก็เดินออกมาจากห้องพร้อมไอ้เด็กเรืองแสงที่
ยังเอามือขยี้อยู่...ไอ้ริทมันเดินมาหาผมที่นั่งเล่นอยู่ที่โซฟาแล้วมันก็เอาหัวทุยๆข
องมันมาซบตรงไหล่ผม..ปากมันก็บ่นหงุงหงิงไปครับ..ผมฟังไม่รู้เรื่องหรอก...มันพูดอะไร
ของมัน

“ริทไปอาบน้ำ..พี่แนนจะมารับตอนเจ็ดโมงไม่ใช่หรอ”ไอ้ยินเสียงมันครางยาวๆในคอครับ..แ
ต่ก็ยอมลุกไปโดยดีไม่มีเกี่ยงไม่มีงอน...ถ้าเป็นไอ้กันไล่ไปอาบน้ำนะ...มันคงนั่งแช่อ
ยู่เป็นสิบยี่สิบนาทีแหละกว่าจะไป....ลับหลังไปเด็กเรืองแสงพี่โตโน่ก็เดินมานั่งแทนท
ี่...ในมือขาวๆมีจานไข่ดาวที่ผมเป็นคนทำเอาไว้อยู่บนมือ...พี่โตโน่ใช้เท้าสะกิดผมแล้
วก็เลิกคิ้วไปทางรีโมตทีวีที่วางอยู่ข้างๆผม...ปากแกไม่ว่างครับเคี้ยวอาหารอยู่...เล
ยใช้เท้าสะกิดผม..น่ารักไหมครับพี่ชายไอ้เด็กเรืองแสงนิสัยเดียวกัน...เป๊ะ!!!

.เวลาผ่านไปสิบห้านาทีไอ้เด็กร่างเล็กมันก็ออกด้วยชุดที่ผมจัดเอาไว้ให้ครับ...หน้าต
าสดใสแก้มแดงตามธรรมชาติและปากแดงๆของมัน...ไอ้ริทเดินไปที่ห้องครัวแล้วก็ยกจานไข่ดา
ออกมาด้านนอก....ปากก็ร้องเพลงของมันไป...มือก็เทซอสใส่จานไปดูท่ามันมีความสุขนะครับ
เนี่ย...พอหันกลับมาก็เจอสายตาพี่โตโน่มองอยู่...อย่าคิดว่าพี่เค้าจะมองผมนะครับเค้า
มองไอ้ริ๊ททท....มองแล้วก็ยิ้ม...ยิ้มเป็นคนบ้าอยู่พักนึงจนพี่แกคิดว่าพอใจแล้วก็เลย
ลุกไปอาบน้ำบ้าง....ห้านาทีผ่านไปพร้อมกับนายโตโน่ที่เดินออกจากห้องน้ำและชุดเตรียมพ
ร้อมไปทำงาน..ไวมากครับ...พี่คนนี้ไวมากจริงๆอยากจะถามเหมือนกันว่าถูหรือเปล่าสบู่น่
ะ...

ไอ้ริทก็ใกล้กินเสร็จแล้วตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงกว่าๆแล้วอีกพักนึงคาดว่าพี่แนนน่าจะ
โทรมาแหละครับ...ระหว่างนี้ก็รอกันไปพี่โตโน่ก็ตรวจเช็คความหล่อของเค้าไป ไอ้ริทก็นั่งกินไข่ดาวไปดูการ์ตูนไป...นี่หรือครับ...เด็กเรียนหมอ^^…พอไอ้เด็กเรือง
แสงมันอิ่มผมก็รีบเอาจานไปล้างทันทีครับ..ล้างจานเสร็จพี่แนนก็โทรมาพอดีเลย...พี่เค้
าบอกให้ลงไปได้แล้ว...ไม่รอช้าพวกผมก็รีบลงไปด้านล่างทันที...แน่นอนว่าไอ้ริทเดินตัว
ปลิวออกไปก่อนใครเพราะกระเป๋าเสื้อผ้ามัน...พี่โตโน่ถือครับ..ผมรั้งท้ายเหมือนเดิมเช
็คดูความเรียบร้อยในห้องแล้งก็ปิดประตูล๊อคให้....


ลงมาชั้นล่างก็รีบขึ้นรถเลยครับ...พี่แนนบอกว่าเค้ารอกันที่ตึกแกรมมี่แล้ว....จากนั
้นก็เดินทางไปตามถนนที่เต็มไปด้วยรถลามากมาย..พี่น้องหกแปดนั่งด้านหน้าเหมือนเคยกระซ
ิบกระซาบอะไรกันไม่รู้...ต้องลองฟังดูครับ

“ไปถึงแล้วโทรมาหาพี่ด้วย..เข้าใจป่าวริท”พี่โตโน่กระซิบบอกมันครับ..ไม่เข้าใจเหมือ
นกันว่าทำไมเฮียแกต้องกระซิบ..คือพูดกันเฉยๆธรรมดาก็ได้นะครับ..หรือไอ้เด็กเรืองแสงม
ันหูไม่ดี...เอ๊ะ!!ยังไง

“อือ...เดี๋ยวถึงแล้วริทจะโทรหาพี่โตโน่คนแรกเลย...เดี๋ยวจะถ่ายรูปทะเลไปให้ดูด้วย.
..”ไอ้เด็กเรืองแสงมันดูมีความสุขมากครับที่จะได้ไปทะเลคราวนี้...คงเพราะมีแฟนคลับที
่รักมันไปด้วยมันถึงได้ดีใจขนาดนี้..พวกคุณมีอิทธิพลกับมันนะครับเนี่ย^^….รถของเราเล
ี้ยวเข้าหัวมุมของชั้นใต้ดินของตึกแกรมมี่และก็เหมือนเดิมของทุกวัยครับ..แฟนคลับมาเต
็มเหมือนเดิม ทั้งป้ายไฟ ถุงขนม มากันให้เต็ม...พี่แนนลงไปเปิดประตูและทันทีที่เลื่อนออกเสียงประสานของแฟนคลับก็ดัง
สนั่นไปทั้งลานจอดรถเลยครับ

“โน่ริทโน่ริทโน่ริทโน่ริทโน่ริทโน่ริท!!!!”คู่พี่หกน้องแปดจะทำอะไรได้ล่ะครับนอกจากยิ้มกับยิ้ม....แต่ไอ้ริทนี่มีแก้มแดง
ครับ....พอลงมายืนข้างล่างได้แล้วเสียงประสานก็ยังคงดังสนั่นไปทั่วเหมือนเดิม...เหนี
ยวแน่นจริงๆครับแฟนคลับโน่ริท...ทำเอาเซนอยากจะตะโกนด้วยอีกหนึ่งเสียงเลย...แฟนคลับท
ี่มามีทั้งของพี่โตโน่ของเซนแล้วก็ของไอ้เด็กเรืองแสง...แฟนคลับผมกับไอ้ริทมีส่วนหนึ
่งครับที่ไม่ได้ไปด้วย..แต่ก็ยังมารอส่งกันแต่เช้าตรู่น่ารักมากมายยยยยย…ต่อมาก็รับข
องกำนัลครับ..ทั้งของกินขนมนมเนยลูกอม...ยาดมก็ยังมีใส่ถุงอย่างดิบดีเลยทีเดียว..หิ้
วหันตัวเอียงเลยทีนี้

“ขอบคุณคร้าบบบ...”ผมไม่สามารถหันไปมองไอ้เด็กเรืองแสงกับพี่โตโน่ได้ครับ..เพราะตอน
นี้แฟนคลับของผมก็มะรุมมะตุ้มซะหาทางออกไปเจอเลยได้ยินแต่เสียงขอบคุณๆแจ้วๆของไอ้ริท
กับพี่โตโน่แค่นั้นแหละครับ....พี่แนนให้เวลาแฟนคลับอีกแปปเดียวก็บอกว่าพวกผมมีงานต่
อ..เชื่อฟังกันดีจริงๆครับ...พวกเค้าถอยตัวออกจากพวกผมแล้วเปิดทางให้อย่างน่ารัก..พว
กแฟนคลับที่ไปกับเราด้วยก็เดินนำร่องไปก่อนพร้อมถือของให้ริทด้วยความเต็มใจ....

“ริท...มานี่”พี่โตโน่เรียกก่อนที่ไอ้เด็กเรืองแสงจะเดินไปกับพี่แนนครับ...พี่แนนมอ
งทิ้งท้ายก่อนที่เค้าจะเดินนำหน้าไป..ผมว่าพี่เค้าคงรู้แหละครับว่าโน่ริทเค้าอยากร่ำ
ลากัน..เต็มที่เลย!!!

“อื้อ!!!”เต็มๆครับ...ร่างเล็กของไอ้ริทเข้าไปเต็มๆที่อกพี่โตโน่เลยครับ...พี่โตโน่มีวิ
ธีการกอดที่แตกต่างกันออกไปครับ..กอดสำหรับไอ้เด็กเรืองแสงนี่พี่เค้าจะแนบแน่นกว่าน้
องๆคนอื่นๆ...ถ้าพี่โตโน่กอดผมจะกอดแค่แปปเดียวครับ...คือกอดพอเป็นพิธีไม่มีมารงมารั
ดแบบจมอกอย่างไอ้ริทหรอกครับ...แน่สิ!!!เด็กเรืองแสงมันพิเศษ!!!

“อย่าลืมที่บอก...ถึงแล้วโทรหาพี่เลยนะ”อย่าคิดว่าพี่เค้าจะผละออกมาแล้วพูดเหมือนคน
ทั่วไปนะครับ..พี่โตโน่ยังกอดไอ้ริทอยู่กอดไปพูดไป...พระเอกนางเอกใช่ไหมครับ...คือโช
คดีที่ตรงนี้ไม่มีแฟนคลับแล้ว...ไม่งั้นภาพเหล่านี้กระจายทั่วบ้านโน่ริททั้งในเด็กดี พันทิพย์ หรือคลินิกแน่ๆ!!

“คร้าบบบบบ...ปล่อยได้แล้วอายไอ้เซนมัน”เพิ่งอายหรือครับพี่สูงชะลูด....อย่างนี้ไม่
ต้องอายกูแล้วครับ...กูเห็นมึงนอนซุกอกพี่หกของมึงมาแล้ว...ภาพนี้ไม่สะเทือนอารมณ์กู